Eylül yaktı...
Leyla kavurdu...
Ateş dinmiyor...
Dünden beri şu saate kadar tek satır yazamadım.
Anneyiz, babayız...
Allahım sen koru çocuklarımızı...
İçimiz soğumuyor..
Kolayda soğumaz...
Klavyem, sanki mermisi sürülmüş bir silah gibi..
Bazen diyorum...
'İnsanın katil olması an meselesi'...
Nasıl sakin olayım?..
Ne desek boş....
O yavrulara kıyan....
Tecavüz eden canilerin cezasını, 'cezaevinde nasılsa verirler' mantığının daha da ötesi olmalı...
İşte burada devlet faktörü devreye giriyor.
Girmeli...
'Nerede' dedirtmeden...
'Nasıl' dedirtmeden...
Geciktirmeden....
Seyretmeden...
Bırakın siyasi didişmeyi.
İtişmeyi..
Kakışmayı...
Bir çözüm bulun...
Sözde bugün 3 Temmuz Dünya Kız Çocukları Günü..
Ama değildir...
Çocuklarımızın, bebeklerimizin, canlarımızın öldürüldüğü...
Annelerin, babaların evlatlarını mezara koyduğu gündür bugün..
