Konfüçyüs'e sordular:
"Bir ülkeyi yönetmeye çağrılsaydınız yapacağınız ilk iş ne olurdu?"
Büyük filozof, şöyle cevap verdi:
"Hiç kuşkusuz, dili gözden geçirmekle işe başlardım.
Şöyle ki:
Dil kusurlu olursa, sözcükler düşünceyi iyi anlatamaz.
Düşünce iyi anlatılmazsa, yapılması gereken şeyler doğru yapılamaz.
Ödevler gereği gibi yapılmazsa, töre ve kültür bozulur.
Töre ve kültür bozulursa, adalet yanlış yola sapar.
Adalet yoldan çıkarsa, şaşkınlık içine düşen halk, ne yapacağını, işin nereye varacağını bilmez.
İşte bunun içindir ki dil, çok önemlidir!"
Çok şeyi anlatıyor değil mi?
İşte bizim de asıl sorunumuz dil.
Üslup.
Sözcüklerde bile itişip kakışırken birbirimizi anlamada zorlanıyoruz.
Çünkü herkes kendi doğrusunda diretiyor.
Oysa 2 değil, tek doğru varsa...
Geriye o doğruyu anlatacak üslup kalıyor.
Burada yazı dilindeki o klasik de'ler da'lar üzerine kurmuyorum konuyu.
Hep söylerim.
Anlatabilmek sanat.
Konuşabilmek de.
Bazen konuşmadan susabilmek de sanat.
Ne var ki...
Salt sanat da karın doyurmuyor.
Körler sağırlar birbirini ağırlarken hem dilimize, hem mülkümüze temelli sahip çıksak!
Ne dersiniz?
Herakleitos da doğru söylemiyor mu?
''Birlik, kendi içinde çatışan şeylerin uyuşmasıdır; tıpkı ok ile yay arasındaki uyuşma gibi.''
Bugün yazıyı dayadık eski Yunan’a, Çin'e...
