Hiçbir şeyden ders almamanın içimizde yarattığı serinlik, damarlarımıza cesaret olarak mı yansıyor ne?
Bunca deprem tahlili, programı, cümlesi, kaybı, acısı, kanunu, yapısı derken, hala değişen hiçbir şeyin olmamasını neyle adlandırıyoruz Allah aşkına?
Ne Marmara, ne Van, ne Japonya, ne Endonezya açar bizim gözümüzü.
İstanbul yıkılsa, Marmara kül olsa bile, biz altımıza serilen kilime razı olur, yine de çıkarmayız sesimizi.
Kaderine razı olmak gibi bir durumdan da değil üstelik. Cehaletten.
Bana dokunmayan yılan bin yaşasıncılıktan
Esiri olduğumuz paranın gücüne taptığımızdan
Bu dünyanın bir de öbürü olduğunu kabullenemeyişimizden…
Cahiliz işte,
Kadınımızı dövüyoruz
Seviyoruz deyip öldürüyoruz
Çocuk yapıp yapıp ortada bırakıyoruz
Altımızdaki arabaya güvenip hız yapıyoruz
Yollarda güç gösterisi derken, katil oluyoruz
Büyüklerimize saygı göstermeyi bırakın, aç bırakıyoruz
Okumayı, yazmayı, eğitimi sevmiyoruz
Çalışmadan para kazamaya meyilliyiz
Taklitçi, çalıntı zihniyetle iş yürütüyoruz
Alın terini toz beziyle karıştırıyoruz
Dürüstlüğe aptallık gözüyle bakıp,
Yalanı ayaküstü, nefes almaktan daha kolay söylüyoruz.
Topçu, popçu, sosyal medya fenomeni olmak için can atıyor
Olamayanları insandan saymıyoruz
Dizilerdeki yaşamı gerçek sanıyor
Değersiz insanlara pahalı muamelesi yapıyor
Bilgi ve sevgiyi sözlük anlamı olarak bile bilmiyor
Kulaktan dolma haberlerle yaşıyor
Bu dünyaya neden geldiğimizi sorgulamıyoruz bile.
Hayattan beklentimiz belli ama onun da şekli belli.
Öyle zavallı, boş, anlamsız, gereksiz insanlar, işler var ki hayatımızda, etrafımızda, bunları anlamlandırmak gibi cahilce bir işe boşa zaman harcıyoruz.
Elin adamı yeşili, doğayı, insanı, hayvanı, her canlıyı kurtarmak, korumak için geliştirirken teknolojiyi, biz beynimizi boşaltmak için kullanıyoruz.
Cahiliz ve giderek eğitim düzeyimiz değil sosyal medya kullanımımız artıyor.
Sanal dünyanın, gerçek olmayan kahramanları olarak, yalan söyleyip, yalanı yaşayarak sürdürüyoruz hayatı
O yüzden tercüman olamıyorum artık duygularıma
İnsanımın aymazlığına
Bu bir haykırış
Bu kocaman, avazım çıktığı kadar bağırış
Belki yalvarış
Belki yorgunluk, bıkkınlık
Belki düzene olan inançsızlık
Belki hepsi
Kabul edelim
Tüm ülkenin kültürel yapılanmasını sil baştan da yapsak
Tüm ekonomimizi buna akıtsak
İçimizdeki cehaleti atamadıkça
Boş.
Önce insanımızı temizleyip donatalım
Doyuralım bilgiyle, inandıralım
Aslında neyin bizi felakete sürüklediğini anlatıp
En büyük tehlikeyle böyle savaşalım
Kaç nesil, kaç yüzyıl sürer bilemem?
Bitirmek kime nasip olur kestiremem?
Olur da başarılırsa cehaletten arınmak
Cennetten bile olsa alkışlarım, bir daha ölürüm sevincimden…
