Çok kolay, sağ ayağını frene hafifçe bastırıyorsun, aracının stop etmemesi için, sol ayağını da debriyaja basıyorsun ve araban yavaşça duruyor. Fal taşı gibi açılmış gözlerle, hayretler içinde kendisine yol verildiği için şaşırmış yayalara, elinle “buyurun” diye işaret ediyorsun.
O kadar…
Vallahi zor değil, billahi zor değil. Çok kolay.
Bilmem kaç beygirlik motorunun insanlık için de hizmet edebileceğini o hükmettiğin iki ana pedaldan oluşan beygirlere öğretiyorsun.
Aksi halde işin çok zor…
Yayaları görünce durmaları, hatta yolu işgal etmemeleri için önce selektör yapıp, sonra uzun uzun korna çalmak, hızını daha bir arttırıp kaçmaları için gaza yüklenip motorunu bağırttıktan sonra baktın geçişlerine devam ediyorlar, acı fren ile durmaya çalışmak çok daha zor. Hatta eziyet, hatta risk…
Yol ver kardeşim…
Hükmettiğin beygirlerin eşeği olma, İnsan ol ve paylaş…
Yolu paylaş, caddeyi paylaş, görgünü paylaş, terbiyeni paylaş… Yaya kaldırımını paylaşma, yayalara bırak. Ev apartman kapılarını paylaşma hane halkına bırak. Olmadı arabanı otoparka bırak. Başkalarını rahatsız etmek yerine kendin rahatsız olup yürüme yüceliğini göster.
Paylaştıkça artan şeylerdir bunlar…
İçindeki eşeği paylaşma…
İçindeki eşeğin sana hükmetmesine asla izin verme…
Ambulans sesini duyduğun anda sağ şeride geç ve dur ki, diğer eşekler sen durunca önünde boşalan alana geçip dursunlar. Ambulansa yol vermek için kornaya basıp durma, içindeki eşek mutlu olmasın. Yüreğindeki insanı mutlu et. Bir can kurtardığını düşün, mutlu ol.
Ambulansa yol açma, yolunu aç.
Sıkıldın değil mi?
Sadece bugün yaptıkların aklına geldi değil mi?
Tekrar oku…
Yarın sabah daha bir insanca çıkalım birlikte trafiğe… Bakarsın birbirimize yol veririz… Hiç değilse ikimiz oluruz…
Ne dersin?
KAZASIZ, BELASIZ GÜNLERİNİZ OLSUN…
