Bir şey fark ettim..
Kaptırmış gidiyoruz gündemin suni akışına...
Senaryoyu başkaları yazıyor...
Ve biz izliyor..
Şaşırıyor..
Bazen öyle aval modunda bakıp kalıyoruz.
Kimse bize fikrimizi sormuyor..
Değişik rollerdeyiz.
İç Siyaset, ekonomi...
Dış politika, Avrupa, Amerika, Rusya, İran, Suriye...
Ne çok yoğrulmuşuz...
Öğüt dur anasını satayım..
Peki elde kalan ne, size bize...?
3'ün 1'i...
Belki kısa sürelikti ama..
Kendimi Devlet Güzel Sanatlar Galerisinde tüm bu 3'lere inat 7'si bir yerde 75 renk cümbüşünde buldum..
Çağlayan Aydoğdu, Embiye Urun, Ayşe Malakçı, Ina Dizdar,Nuray Koçyiğit, Meral Parin ve Şenay Uçak'ın 13 Nisan'a kadar sürecek karma sergisinde bence gidin biraz dinlenin...
Şöyle bir karın, sarmalayın kendinizi o renklerle, anlatılan duyularla...
Her proje ayrı bir sanat eseri...
İçlerinden nasıl geldiyse öyle sallamışlar fırça darbelerini...
Ama bir o kadarda bütünsel, özdeştirmişler yaşamın gerçekliğini.
Bakarken dalıyor, yaşıyor, hissediyorsunuz...
İliklerinize kadar işliyor..
Velhasıl..
Günlük koşturmacının içinde boğulduğunu o an hissediyor insan.
"niye görmüyoruz biz bunları" diyorsunuz...
Bakıyoruz ama!
Sordum sonra kendime..
"En son ne zaman bir sergiye gittin" diye..
Öyle bir tüketim toplumu olmuşuz ki...
Yuh bize...
Ota b.ka bulaşmışız ama renklere dokunmayı unutmuşuz..
Bende serum etkisi yarattı..
Her biri kıymetli insanlar..
Çünkü elde fırçayla resmetmek her babayiğidin harcı değil..
Yetenek ve Allah vergisi..
KDV'side temelde ki hisgüdüde...
E birazda insanda ruh olunca işte sonuç...
