Bende satranç oynuyorum zındık mıyım?

Noel babaya söveriz.

Kardan adama tekme atarız.

Şortlu diye kadın iteleriz.

Ona günah der, bunu başka bir şey.

Şimdi bu torbaya satranç girdi.

Ahhh be Cübbeli.

Neyin fetvası, neyin aklı bu.

Oynama şu fabrika ayarlarımızla.

Bodoslamasına lanetledi.

Bu neyin hönkürmesi, neyin cesareti?

Yahu ne çektiysek....

Neyse dilimin ucuna geliyor.

Ama sonuçta bende biliyorum sonumu.

Direkt zındıka bağlayacak hoca beni.

Oynarım da severim de..

Al sana bir yığın de, da.. Hönkür anasını satayım!

Ama şu kimliksel ayrım sendorumu yok mu?

Boğuyor insanı.

Ekran ekran dolaşıp birdi vaaz vermezler mi..

Konuya odaklanmış, neresinden tırtıklasam diye düşünürken Çukurova Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof.Dr.Mahmut Yanar'ın bakış açısı cübbeliye en cafcaflı adrese teslimdi.

Aklı paleolitik çağda kalmış aklıevveller, o kadar oyun dururken neden satranca saldırırlar, neden lanetlerler ve neden günah sayarlar.

Sorunun yanıtı çok basit aslında.

Satranç analitik düşünmeyi, eleştirel aklı ve sorgulamayı kazandıran bir oyun.

Tabii ki bu işlerine gelmez.

Zira akılcılık arttıkça dinbazlık azalır, tabii ki müritleri de.

İşte bu yüzden hep reytingsel gündem zorlamalarla vitrinde olurlar.

Hatırlayın.

Bir dönem de Hıncal abime bir sünnet dersi vermişti.

Üstüne birde etek traşı muhabbeti...

Ohhhhh mis.. Ama hocam kutsal ya..

Kıl yün bile dese dibine kadar kutsarız..

Şu satranç meselesini aslında yasallığın dışına çıkmakla ilgili yazı konumla harmanlayacaktım ama işte dilimden kaydı.

Hamleler, piyanlor, atlar, vezirler,şahlar, matlar, cartlur curtları görünce dayanamadım.

Neyse varsın bugün hocanın dediği gibi olsun diyeceğim..

Ama..

Yok demiyorum...

İnadına oynamaya devam.

Hadi sövsene hocam.

Allah aşkına söv.

Asıl oynamayan zındık olsun!

Eğer haramsa mevzubahis..

Haddi aşmaktır en büyük günah.