Duygularıma tercüman olamıyorum

Hiçbir şeyden ders almamanın içimizde yarattığı serinlik, damarlarımıza cesaret olarak mı yansıyor ne?

Bunca deprem tahlili, programı, cümlesi, kaybı, acısı, kanunu, yapısı derken, hala değişen hiçbir şeyin olmamasını neyle adlandırıyoruz Allah aşkına?

Ne Marmara, ne Van, ne Japonya, ne Endonezya açar bizim gözümüzü.

İstanbul yıkılsa, Marmara kül olsa bile, biz altımıza serilen kilime razı olur, yine de çıkarmayız sesimizi.

Kaderine razı olmak gibi bir durumdan da değil üstelik. Cehaletten.

Bana dokunmayan yılan bin yaşasıncılıktan

Esiri olduğumuz paranın gücüne taptığımızdan

Bu dünyanın bir de öbürü olduğunu kabullenemeyişimizden…

Cahiliz işte,

Kadınımızı dövüyoruz

Seviyoruz deyip öldürüyoruz

Çocuk yapıp yapıp ortada bırakıyoruz

Altımızdaki arabaya güvenip hız yapıyoruz

Yollarda güç gösterisi derken, katil oluyoruz

Büyüklerimize saygı göstermeyi bırakın, aç bırakıyoruz

Okumayı, yazmayı, eğitimi sevmiyoruz

Çalışmadan para kazamaya meyilliyiz

Taklitçi, çalıntı zihniyetle iş yürütüyoruz

Alın terini toz beziyle karıştırıyoruz

Dürüstlüğe aptallık gözüyle bakıp,

Yalanı ayaküstü, nefes almaktan daha kolay söylüyoruz.

Topçu, popçu, sosyal medya fenomeni olmak için can atıyor

Olamayanları insandan saymıyoruz

Dizilerdeki yaşamı gerçek sanıyor

Değersiz insanlara pahalı muamelesi yapıyor

Bilgi ve sevgiyi sözlük anlamı olarak bile bilmiyor

Kulaktan dolma haberlerle yaşıyor

Bu dünyaya neden geldiğimizi sorgulamıyoruz bile.

Hayattan beklentimiz belli ama onun da şekli belli.

Öyle zavallı, boş, anlamsız, gereksiz insanlar, işler var ki hayatımızda, etrafımızda, bunları anlamlandırmak gibi cahilce bir işe boşa zaman harcıyoruz.

Elin adamı yeşili, doğayı, insanı, hayvanı, her canlıyı kurtarmak,  korumak için geliştirirken teknolojiyi, biz beynimizi boşaltmak için kullanıyoruz.

Cahiliz ve giderek eğitim düzeyimiz değil sosyal medya kullanımımız artıyor.

Sanal dünyanın, gerçek olmayan kahramanları olarak, yalan söyleyip, yalanı yaşayarak sürdürüyoruz hayatı

O yüzden tercüman olamıyorum artık duygularıma

İnsanımın aymazlığına

Bu bir haykırış

Bu kocaman, avazım çıktığı kadar bağırış

Belki yalvarış

Belki yorgunluk,  bıkkınlık

Belki düzene olan inançsızlık

Belki hepsi

Kabul edelim

Tüm ülkenin kültürel yapılanmasını sil baştan da yapsak

Tüm ekonomimizi buna akıtsak

İçimizdeki cehaleti atamadıkça

Boş.

Önce insanımızı temizleyip donatalım

Doyuralım bilgiyle, inandıralım

Aslında neyin bizi felakete sürüklediğini anlatıp

En büyük tehlikeyle böyle savaşalım

Kaç nesil, kaç yüzyıl sürer bilemem?

Bitirmek kime nasip olur kestiremem?

Olur da başarılırsa cehaletten arınmak

Cennetten bile olsa alkışlarım, bir daha ölürüm sevincimden…