Ne güzel demiş Mevlam...

"Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta.

Sonra;

kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.

Sonra da asıl yürüyüşün; kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım..."

Bazen çok konuşmaya gerek yok. Aklı olan çok şey çıkarır bu sözlerden.

Sanki direkt gündeme dair değil mi?

Peki üstüne alınır mı?

Sanmam.

Kalabalıklar ve karşı çıkışlar öğretilerle dolu. 

Sonrası herşeyi koyarız bir yere ve kendimizle yüzleşiriz. 

Yine Mevlam’dan medet umarak. 

"Ben dostlarımı ne kalbimle, ne de aklımla severim.

Olur ya;

Kalp durur,

Akıl unutur.

Ben dostlarımı ruhumla severim.

O ne durur, ne de unutur..."

Sahi siz kendinizi nerenizle seversiniz?

Gelin haftaya böyle başlayalım, sonrası Allah kerim…