Obama 'Yes We Can' ile kazanmıştı, ya biz?

Şimdi 'ne Obaması, ne alaka' diyeceksiniz. Söyleyin tabi.

Bizde ki 'evet-hayır' cephesi, üsluplar her ne kadar keskinleşip sertleşse de sonradan değişen yöntemleri seçmen ütopik buluyor.

Bizde yöntem klasik, arabesk. Elbet bu yerli ve milli seçim stratejisi olarak da açıklanabilir.

Fakat dünya seçim stratejilerini farklılaştırıp geliştiriyor.

Daha önce Amerika'da seçim sürecinde bu yöntemleri izlediğim için biliyorum. Biraz da araştırıp arşivleri tararsanız yazılanları görebiliyorsunuz. Mesela Obama’ya zaferi getiren Soros taktiğiydi..

Haaa Hillary'i götüren de Trump taktiksizliğiydi. Özellikle gençleri, harekete geçirmeyi başardı.

Apolitik gençleri, rock konserlerinde toplayıp, seçimlere kanalize etmek bir "Soros taktiği" olarak yorumlanmıştı.

Slovenya, Sırbistan, Gürcistan ve Ukrayna seçimlerinde, bu yöntemi kullandı; "kadife devrimciler." Bu bakış açısıyla değişim dönüşüm, genç bakışı oyunun içine kattılar.

Önce gençler konserlerle siyasete çekildi. Sonra, gönüllüler ordusu oluşturuldu.

Soros, 2005'te "Democracy Alliance" adıyla Bush karşıtı zenginleri bir araya getirdi.

İddia o ki, bu grup, Obama'ya profesyonel kampanya ve maddi destek sağladı. Sağlamıştır da.

Obama’nın seçim kampanyasının bir başka özelliği de internet ve sosyal ağları çok yoğun bir şekilde kullanmış olması. Hatta Obama kampanyası bununla da kalmayıp internet üzerinden oynanan oyunlara bile reklamlar verdi.

“Obama devriminin” ilk ayağı; arkasına aldığı bu devasa, sınır tanımayan “internet tabanı” oldu. “mybarackobama.com” sitesi mesela. Bizdeki trol gerçeğinin çok ötesinde.

Afro-Amerikalılar, yurtdışında ikamet eden Amerikalılar, engelliler; Asya kökenli, Güney Amerika kökenli, Arap kökenli, Avrupa-Akdeniz kökenli, Yahudi Amerikalılar; Obama kuşağı, çocuklar, çevreciler, KOBİ‘ler, emekçiler, dindarlar, üçüncü yaş, sporcular, öğrenciler, asker aileleri, kadınlar. Uzayıp giden bir “destek grubu” kümeleşmesiyle karşılaşacaksınız.

Böylesi geniş bir yelpazeye verilen vaatler, yerine getirilebilir mi, getirilemez miden çok Obama tüm bu kesimleri “tek bayrak”, “değişim” bayrağı altında toplamayı, harekete geçirmeyi başarmıştı. SMS mesajlarını mitingleri yönlendirmek adına devreye soktu. Bununla da yetinmedi. “fightthesmears.com” adresi altında yandaşlarını; medyanın kılcal damarlarla markaja alındığı bir basın bürosu olarak çalıştırdı.

Aklına esenin kürsü aldığı rasgele bir “boşalma/iç dökme/şikâyet” mercii olmaktan çıkardığı interneti; damardan ve “hedefe yönelik” bir araç haline getiren Obama zaferi; ABD’nin yeni başkanına “Başkan.com” denmesine yol açtı.

Seçim sloganı “Yes we can!” (Evet Yapabiliriz!) de, “Yes web can!”e (Evet web yapabilir!) dönüştü. Özetle “pro-aktif anlayışı” Obama’ya ABD’de yeni bir süreci başlattırdı.

Ama denediklerini ve bilgi her zaman önemliydi.

Ve 1, sıfırdan her zaman iyiydi. Bir insana bile ulaşmak yerinde saymaktan iyidir.

Obama, kampanyaya başlarken Facebook'un kurucularından biri olan Chris Hughes'ı transfer etti. Hughes, Obama'nın internetteki kampanyalarını yönetti.

Dünyaca ünlü oyun firması EA oyunlarının içine Barack Obama afişleri koydu. Need for Speed oynarken sağdaki tabelada Barack Obama'yı görebiliyordunuz. İnsanın beynine işliyordu.

Amerika'da partiler bizdeki gibi disiplinli ve sürekli değil. ABD'de partiler seçimden seçime büyür ve küçülür. Seçimlerde partilerden ziyade yük madden, manen adayın üzerindedir. Obama teşkilatlanması ile büyük iş yaptı. Oy vermemiş yeni seçmeni sokağa çıkardı. Şüphesiz bu da Obama'ya oy olarak geri döndü. Maddi olarak da teşkilatlarıyla büyük paralar topladı. Hem Hillary'yi, hem de McCain'i büyük farkla geride bıraktı.

Sonra herkesi etrafında topladı. Sonra dönemi bitti. Bu kez Trump benzeri yöntemleri sağ ve daha milliyetçi kroşeyle geliştirdi başa geçti. Anlatmak istediğimse şu: Sistemi, sosyal medyayı kullanırken çoğulcu bakabilmeyi becerebilmek önemli. Tek pencereden baktığınızda etrafınızda ya evet'çiler, ya hayır'cılar cirit atıyor. Peki diğerleri nerede? Niye ulaşılamıyor.

Bu da trollerle mümkün değil...