Sürmenaj olmuş çakma sloganlar!

Sürmenaj olmuş çakma sloganlar!

Sürmenaj olmuş çakma sloganlar!

Beni kesmiyor.

Sizi keser mi?

Bunca kimliksizlik içinde bağırıyoruz.

Bağıralım!

Ne yapıyoruz?

Çağırıyoruz!

Kimi?

Kimsenin geldiği falan yok ki!

Sesi duyan yokken, hala kaçak kat çıkmaya çalışan oncası var içimizde.

Atıyoruz ortalığa sözü, dileyen üstüne alıyor.

Dilemeyen hiç bir yerine.

Hak, hukuk ararken ya da seslenirken kendi içimizde ne kadar samimi, ne kadar doğruyuz.

Ayna yalan söylemez bilirsiniz?

Bilirsiniz…

Genelde hep ölen öldüğüyle kalıyor.

Sözler ortada…

Öylesine asılı.

O yüzden artık bazen inancını yitiriyor insan.

İnsana dairleri silip atası geliyor.

Artık kolkola girenlerin bile samimiyetlerinden şüpheliyim.

Yanyana kültürü amuda kalkıp bodosloma egosuna dönmüşken.

Neyin ideolojisi bu?

Kimin?

İnsanlık olgusunu, samimiyetin direkt böbreklerine geçirmiş sadece taş düşürme derdindeyiz.

Alayı seyrediyor çok şeyi.

Sürmenaj olmuş çakma sloganlar.

Yenilenme zamanı gelmedi mi artık?

Silkinme, kendine gelme!

Eee sonuç;

Çakıp oturtuyorlar, biz de öyle bağırıyoruz aval aval.

Hatta girmiş bir yerimize kadar zarttt diye.

Daha önce de söyledim.

Gerçek bir toplumda 2 kişinin aklı bir kişiden fazlayken ‘biz’ olmayı beceremeyenlerle yol alınmayacağı aşikardır.

SİZİN DÜŞÜNCELERİNİZ
BUNLAR DA İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR