MÜTEVAZILIK VE GELECEK NESİLİLER...
Yaklaşık 30 yıldır tanıdığım İtalyan bir makine sanayicisi olan Filippo Gasparini ile geçtiğimiz aylarda bir fuarda karşılaştık. Uzun yıllara dayanan dostluğumuz nedeniyle sohbetimiz ister istemez makinelerden, sanayiden ve iş hayatından daha farklı bir noktaya geldi.
Konu, tecrübenin insan üzerindeki etkisine geldi.
Ben ona, yılların insana çok şey öğrettiğini, fakat asıl kıymetli olanın sadece tecrübeli olmak değil, tecrübe arttıkça mütevazı kalabilmek olduğunu söyledim. Çünkü bana göre insan ne kadar çok şey öğrenirse, aslında bilmediği ne kadar çok şey olduğunu da o kadar iyi anlamalıdır.
Tecrübeli insanlar vardır; bildiklerini anlatırken karşısındakini küçümserler. Bir de tecrübelerini paylaşırken karşısındakine değer veren, dinleyen ve bildiklerini gelecek nesillere aktarmaya çalışan insanlar vardır. İşte benim için asıl değerli olan ikinci gruptur.
Bu sohbetin bir yerinde ona Türkiye'de tecrübeli, yıllanmış ve kalitesi artık tartışılmaz insanlar için bazen “eski kaşar” dediğimizi söyledim. Gülüştük. Sonra da, “Siz İtalyanlar da yıllandıkça değerlenen Parmesan peynirine sahipsiniz; o zaman biz size Parmesan diyelim,” diye takıldım.
Aradan günler geçti İtalyan sanayici unutmamış ve bana şöyle bir İtalyan vecizesi gönderdi. "tecrübenin insana gerçekten bir şey öğretebilmesi için, onu tevazu içinde yaşaması gerekir." diye.
Yani İtalyan makinaca yine tecrübesini konuşturdu hemen cevap vermedi, sabretti araştırdı belki de aynı zamanda “tecrübe olmak bir de sabırlı olmak " demek istedi.
Belki de gerçek tecrübenin en güzel tarafı, insanın kendisini anlatmasından çok, yaşam tarzı ile de göstermesi gerekmektedir.
Çünkü bir insanın başarısı yalnızca kaç yıl çalıştığıyla değil, kendisinden sonra gelenlere ne bıraktığıyla da ölçülmelidir.
Belki de mesele eski kaşar olmak ya da Parmesan'a dönüşmek değildir.
Mesele yıllandıkça sertleşmek değil, olgunlaştıkça değerlenmek ve bu değeri gelecek nesillere aktarabilmektir.
Tecrübe insanı büyütür;
Mütevazılık ise o büyüklüğü anlamlı kılar.
