Adem oğlu kızgın fırın, Havva kızı mercimek

Herşey Adem'in yasak ağaca yaklaşmasıyla başladı aslında. Yaradanın sözüne sadık kalmadı en başta.

Sonra bu beşerî  muhteviyat, çocuklarına geçti. Yaradanın söz dinletemediği Adem, bu kez kendi çocuklarına söz geçiremedi. Bir oğlu Kabil, öteki oğlu Habil'i öldürdü.

Tasvirlere bakıyoruz, üreme organları örtülü. Yasak bir nevi... Ama yaprak bu durur mu? Yasaktan yasak doğuyor. Beşer, şaşıyor.

Sadakat...  Kelimeler beşeri anlatmaya yeter mi? Ama biz yine de bakalım. Türk Dil Kurumu “içten bağlılık” diyor sadakat için.

İhanet... 1. Kutsal sayılan şeylere el uzatma, kötülük etme veya karşı davranma, hainlik, ihanet. 2. Güveni kötüye kullanma, aldatma, vefasızlık diyor ihanet için de...

Sadakat basitçe iki kelimeyle anlatılmış. Aldatmak ise dolambaçlı, bir sürü tanımı var. Beşerin gözleri dört dönüyor böyle durumlarda, bir yolunu buluyor.

O zaman, sadakat nerede başlar, nerede biter?

Gizlice yapılan şey, yanı başınızdakini etkileyecek bir şey değil gibi görünen şey, kötülük sayılır mı?

Bunun cevabı da evrenin dokusu denebilir; hiç bir anda tek başımıza degiliz. Hele fani dünyada, 510.065.284 km²'cik bir alanda...

Evrende hep doku'nuyoruz birbirimize, kimse kendisinden başkasını aldatamıyor.  

Zira;

Çıt ediyor bir şey gecenin bir vakti. Uyu(tul)dugu sanılan  can parçası, dünyanın en uzak yerinde bile olsa bir türlü uyanıyor.

Bir beşer diyor ki, yoldan geçen öteki beşerlere bakıp; ben çiceklere bakar gibi bakıyorum, güzeli seviyorum. Kır çiçeklerinin ortasına koymuş tabureyi... Ama evdeki çiçegini saksıda seviyor, ya da bacaklarını kırmış, vazoya koymuş. Su verirse yaşayacak...

Bir başka beşer oturmuş bilgisayarın başına,  ne var canım, ha televizyon seyretmişsin ha bu diyor. Oysa,  yasak meyvenin kokusu siniyor üzerine.

Ya da klasik örnek; eşinin ütülediği gömlekle, aldığı kolyeyle ne de şık görünüyor gittigi yerde... Ama ah o ten kokusu, o bakışlar...

Şarkı oluyor bunlar sonra  sineye çekenlere. Aysel ışık seli olup akarken görmüş, sözü Sezen'e vermiş, o da akmış su olup;

Bırak beni yeter aldattığın yeter

Bırak beni deli ettin

Artık çek git bu nasıl sevgi

Sen kendine aşıksın

Sen yalancısın

Hatta sevişirken bile yabancısın

Sen kimsin sen ne rahat insansın bırak

Bırak benim ıçin ne mümkün ayrılmak

Ben ayrılamam sen beni bırak

Sevişirken bile yabancısın da demiş ya.. Gözleri kapalı başkasını hayal ediyorsa insan sevişirken, aldatmış olmaz mı? Evine ekmeğini getirmek, saçını süpürge etmek bunu telafi eder mi?

Peki aldatılan gidip aldatanı aldatsa.. Sorun ortadan kaybolur mu? Birbirlerini daha mı iyi anlarlar? İki aldatma bir sadakat eder mi?

Hepsi bir tarafa bu fani dünyaya tariflerin.. Bunlar kültürdür kültür diyor ya bazıları..  Biyolojimiz ne diyor buna? Biyoloji = Nefs midir? Nefsimizi durduralım derken nefesimizi durduruyor olabilir miyiz?

Sevgiyle kalın.

Yüksel Çilingir