Anketlerin dili…

Ya da dillerin anketi mi demek lazım.

Önümüze her gün rakamlar geliyor.

Yüzdeler. İnişler çıkışlar.

Kimi dinlersen önde.

Ama tek bir sonuçla karşılaşacağız.

Belki yönlendirmeler, belki görülmesini istenenler.

Mendel’in bezelyeleri bile kıskanacak neredeyse.

Bir de neyi kıstas alacağız?

Sorulara yanıt verenleri mi, meydanlara toplananları, alkışlayanları mı, seyredenleri mi, parayla adres gösterenleri mi?

Herkes kendince favori.

Ya da herkes kendini gösterdiği gibi sanıyor.

Bazen daha da ötesi öyle görülmesi isteniyor.

Göz kalemi kullansak daha anlamlı olmaz mı?

Mesela bu işin sosyolojisi, felsefesi yapılıyor mu?

Kıstasları ne? Niye soruyorum?

Hem iktidar, hem muhalif partiler seçimlerde en önemli kriter olarak anketleri baz alıyor.

Haliyle bunun da enflasyonu tavan yapıyor. Neredeyse herkesin bir anketörü var.

Ekonomik gücü olanın da bunu dilediği gibi pompalaması mümkün.

Bu durumda neye inanacağız?

Nedense uzaklaşmaya başladım anketlerden.

Bu bambaşka bir kültüre dönüşmeye başlamış.

Oysa pekala biliyoruz ki, kim hangi anketle göz boyarsa boyasın, tek ve geçerli olacak Genel Merkezlerin yaptıracağı çok yönlü çarpraz sorgulu detaylı anketler olacak.

Ve daha ötesine bakabilmek beceri.

Sanal ötesi bakış ve rakamlara ihtiyaç var.

“Ben iyiyim, tercih ediliyorum, bakın herkes beni istiyor” yaklaşımından çok, bu kez anketlerin dilinde asıl aranacak partinin oy oranından daha yüksek getirisi olabilecek isimler.

Belki de en zaruri öncelik bu olacak.

O yüzden hem anketlerin, hem havuzunuzdaki insanların dilinin ortak dil olup olmadığına çok dikkat etmeli. Ağzı ve cebi değil, yüreği ve aklı çalışanlara ihtiyaç var.