<div>“Ne zaman yalnızkalsam, hayalimdeki adam, sanki gerçekmiş gibi, bulur beni” diyor şarkı. O adam diyor, ama hayalimizdeki insan diyelim biz.</div> <div>Kendimizden ayrı hayal kurmak mümkün mü? Başkası gibi görünse de hayalimiz deki insan, aslında kendi arayışımızın bir uzantısı.</div> <div>Ah bu arayış</div> <div>Bu yolculuk</div> <div>Bitmiyor</div> <div>Bitemiyor</div> <div>Sorsak herkes her şeyin doğrusunu biliyor. Ama ne kadarını uygulayabiliyor? Yoksa ansiklopedi gibi kafasının içinde mi duruyor? Bilmekle uygulamak arasındaki boşluk, meselemiz.</div> <div>Farkındalık gibi. Eyleme geçmeyince habire mazeret üretiyor insan. Daha yüksek perdeden başka şeylerden bahsediyor. Ama içindeki sesi bastırmak mümkün mü?</div> <div>Bir kere uyandımı içindeki bereket</div> <div>Çatladımı tohumun kabuğu</div> <div>Çıkacaksın rüzgara</div> <div>Yağmura</div> <div>Kolay değil elbet, kolay yeşermiyor yapraklar, kolay hasat vermiyor toprak.</div> <div>Doğrulacaksın</div> <div>Güneşin her tonuna</div> <div>Yoksa, “sen benden gittin gideli” diyorya şarkı, insan kendinden gidiyor aslında.</div> <div>Sevgiyle kalın</div>