İnanç görülebilir mi?

Bir zamanlar yapayalnız  bir adam uçsuz bucaksız bir gölün kenarında tek başına yaşarmış. Kendine göre ibadet eder ,şükredermiş. Kendine göre diyorum çünkü günün birinde bir dervişin yolu bu yalnız adamla kesişmiş.

Derviş bakmış ki adam garip garip bir şeyler yapıyor. Dans desen dans değil, yürümek desen yürümek değil. Ama o kadar içten, o kadar konsantre olmuş halde ki  sonunda derviş dayanamayıp sormuş ;

-Ey ademoğlu sen bu koca gölün kenarında  zıplaya, hoplaya ne yaptın öyle ?

-Namaz kıldım, diye cevap vermiş adam dervişe.

Bunu duyan derviş adama bir çabuk doğru namaz kılmayı öğretivermiş oracıkta. Usulünü, yöntemini tek tek anlatmış adamcağıza. Sonra da görevini yapmış olmanın haklı gururu ile oradan ayrılmış.

Derviş dere, tepe düz gitmiş  saatler sonra artık gölün ta öteki tarafına geçmiş. Derviş arkasından gelen bir sesle irkilmiş .Dönüp arkasına bakmış. Bakmış bakmasına  ama baktığına gözleri bile inanamamış. Gölün diğer yanında bıraktığı adamcağız gölün üzerinden koşar adımlarla dervişe doğru gelmekte.

Gelir gelmez de heyecanla dervişin eteklerine kapanarak;

-Bana anlattıklarını unuttum , n’olur bana yeniden namaz kılmayı anlat diye yalvarmış.

Derviş  gölü koşarak geçen adamın önünde eğilmiş ve demiş ki ey ademoğlu, sen olduğun yere geri dön ve her ne yapıyorsan onu yapmaya devam et. Sana anlattıklarımı da unut. Ayrıca inancın şekil değil kalp işi olduğunu da bana hatırlattığın için sağ ol demiş. Sonra da her biri kendi yoluna gitmiş.

 O yüzden kim inançlıdır, kim değildir, kim saygındır, kim değildir bilinmez. Bu yüzden inancımız başımızda değil, kalbimizdedir ve dışarıdan da hiç görünmez.

İnandıklarınız doğrultusunda yaşamanız dileğiyle her zaman ki gibi  iletişimde kalın, sevgiyle kalın..