Türkiye, nereden nereye…

Teknolojinin taşeronu değil, öz düşüncesiyle üreten ve geliştiren olmak, Bursa’nın küreselleşen markalarıyla da görülüyor.
Avrupa Birliği’ndeki çatırdamalar ve İngiltere’nin üyelikten çıkması, Türkiye’nin elinin tersiyle itme gerekçesini güçlendiriyor.
Nitelikli iş gücüne dönüşüm ve en yeni teknolojiyi almak ve geliştirmek, genç nüfusla beraber, Avrupa için hoş olmadı.
Dış ve yerli sermayeden Doğu Avrupa ve Uzak Asya’ya kaymalar, emeğin parasal karşılığının değerlendiğini ispatlıyor.
Sosyal medyayı en fazla kullanan ülkelerden olmak, mobil telefon ve internet kullanımındaki yüksek ora, sosyallik ve haber edinmeyi gündeme getiriyor.
Vatandaşların, devletin tüm ve ayrıca özel sektörün hastanelerinden faydalanması, toplumun farklı katmanlarına sosyal ödeme ve destekler, Avrupa’yı anımsatıyor.
Türkiye’nin küresel sahneye çıkması, milli çıkar ve hedeflere odaklanması, siyasi ve ekonomik uygulamalara girmesi, gurbetçiler için de manevi anlam taşıyor.
Osmangazi Köprüsü, Osman Gazi ve Fatih Sultan Mehmet’in payitaht kentlerini birbirleriyle kenetlerken, yurtiçi uçak seferleri de, otobüs seferi gibi oldu.
Kepçe vurulan yeşillik ve köpeğin yaşadığı vahşet de, aynı insani duygularla günlerce gündem oluyor ve tepki görüyor.
Her kentte, yüksek öğrenime imkan sağlanması ve üniversiteli oranındaki artış da, bir kavşak noktası anlamına geliyor.
Devlet ve özel televizyon kuruluşlarının, çocuk ve belgesel kanalları açmaları, örnek de alınan yazılım mühendisliği projeleri ve yüksek hızlı trenle kavuşmalar…
Sabit ve mobil internetle bürokratik işlemler yapılabiliyor, sınava giriş ve seçmen belgeleri de postacılardan beklenmiyor, sendikalara üye olunabiliyor.
Twitter sayesinde cumhurbaşkanıyla doğrudan iletişim kurulabiliyor, öğrenciler de, valilerden kışın tatil isteyebiliyorlar.
Farkına varılmayabilir, ancak…
Gerektikçe ve yaşadıkça, Türkiye’nin elde ettiği gelişme ve sıçramanın herkesçe anlaşılması mümkün olabiliyor.