Vicdan

Vicdan bedenimizde mi yoksa ruhumuzda mı gizlidir?

Vicdan gerçekten herkeste var mıdır?

Vicdan hepi topu altı harfle yazılıyor ama ağırlığı Atlas’ın omuzlarında taşıdığı gök kubbeden daha  ağır, elbette varsa.

1994 yılında Sudan’da çekilmiş bir resim vardır.Pek çoğunuz o resmi bilirsiniz ama hatırlayamayanlar arama motoruna  “Akbaba ve çocuk” yazarsa hangi resimden bahsettiğimi anlayacaktırlar.

Fotoğrafçı   o fotoğraf ile dünyanın en prestijli ödülü olan Pulitzer ödülünü almış.Ancak ödül maalesef fotoğrafçıya saadet getirmemiş.Çünkü aç bir akbaba önünde yere yığılan küçücük bir çocuğun akıbeti herkesin merakını  uyandırmış. Herkes fotoğrafçıya o çocuğa nasıl yardım ettiğini,kurtarıp kurtarmadığını sormaya başlamış.Fotoğrafçı çocuğa hiçbir şey yapmadığını hatta çocuğun resmini çektikten sonra onu akbabanın önünde bırakıp oradan ayrıldığını söylemiş.Ayrıca işinin kurtarma ekibi değil sadece bir  fotoğrafçı olduğunu  da belirtmiş.

Belirtmiş belirtmesine de vicdan bu tek durmuyor işte.Fotoğrafçı ödülü aldıktan sadece  birkaç ay sonra o küçük çocuğa yardım etmediği için ,minicik bir çocuğu  çölün ortasında yapayalnız bıraktığı için vicdanına yenik düşmüş ve maalesef kendi  yaşamına son vermiş.

Fotoğraf acı,fotoğrafçının kaderi ise en az fotoğraf kadar acı.

Vicdan işte varsa er geç ortaya çıkıyor.Yoksa,zaten nafile.

Gelelim canım ülkeme. Şöyle bakıyorum da gündeme.Ortada çocuk istismarı diye bir şey  kalmadı.Mesele birden değişiverdi.Kim nereye yatmış,kim nereden kalkmış beni hiç ilgilendirmez ama merak ediyor insan, sadece bir kaç hafta önce istismara uğrayan onca çocuğumuza ne oldu acaba?

Elin adamı,elin memleketinde bir çocuğa sahip çıkamadı diye canına kıyarken,biz onca çocuğumuz  hemen nasıl unutabildik acaba? Bizim vicdanımız nerede?

Balzac’ın dediği gibi “Vicdanımız yanılmaz bir yargıçtır, biz onu öldürmedikçe.”

Hoşça kalın…