<div>Ne kadar zor değil mi?</div> <div>Kuşkuyla yaşamak...</div> <div>İnsan güvenmek ister, sırtını yaslayacağı kişiye...</div> <div>Bir kedim var, oturduğum anda omzuma çıkıp başını kulağıma dayıyor.</div> <div>Önceleri, böyle mutlu demiştim.</div> <div>Araştırınca, güvendiği insanlara yaparlarmış.</div> <div>Kedi işte, işine akıl ermez.</div> <div>Peki ya insanlar?</div> <div>Kime güvenir?</div> <div>Neye sığınırlar?</div> <div>İyi kötü herkesin dostu, arkadaşı, sırdaşı var da...</div> <div>Sırdaşın bile, gün olup, el olmuyor mu?</div> <div>Güven!</div> <div>Kime, neye?</div> <div>Zor soru...</div> <div>İnsanın başına ne geliyorsa, güvenip, sırtını dayadıklarından geliyor.</div> <div>Bir hukukçu dostumdan duymuştum</div> <div>"Adliyeler, bir zamanlar birbirine güvenmiş insanların dosyalarıyla dolu"...</div> <div>Ne kadar doğru söz.</div> <div>Güvenip yola çıktığımız kaç insan kaldı yanımızda?</div> <div>Ailemizden başka kim var?</div> <div>Hoş, çok kişi çıktığı yolda, en yakınlarınca da terkedilmiştir, biliyorum bunu.</div> <div>Berbat bir duygudur çünkü.</div> <div>Hele bir de, en zorlu yollarda sırtında taşıdıkların terketmez mi?</div> <div>Çünkü, zaaflarını, zayıf yerlerini biliyorsun.</div> <div>Çünkü, en zavallı hallerine tanıklık ettin, elbet önce senden uzaklaşıp, kurtulacak.</div> <div>Ne güzel söylemiş eskiler</div> <div>"Ağaca güvenme, yıkılır...</div> <div>İnsana güvenme, ölür"...</div> <div>Bu ölüm, o bildiğiniz ölüm değil.</div> <div>Bir insanın, dostluğu, arkadaşlığı hatta kardeşliğinin ölümü...</div> <div>Nefes aldıkça yüreğinde bir yerde sızlar durur...</div> <div>Güven kazanmak çok zordur, ama güveni kaybetmek bir anlıktır...</div> <div>Güvenen ol, güvenle kal... </div> <div></div>
22°
22°