AH! VAH! OFF! OHHH BE!

Nazilli Belediye ile Bursaspor bitkisel hayata girmiş yoğun bakımda fişinin çekilmesini bekleyen iki ölümcül hasta gibiydi karşılaşma öncesi.

Karşılaşmanın sonucuna göre bu iki hastadan birinin mevta olması çok muhtemeldi. Hal böyle olunca da biliyorduk ki; yürekler ağızda, tansiyon-nabız tavanda bir 90 dakikaya tanık olacaktık.

Bursaspor’un son dönemlerde bizleri alıştırdığı gibi yılların getirisiyle biliyorum ki; böyle maçları oynamak da zor, izlemek de…

Bir yanda futbolcuların ‘ya atamazsam paniği’, öbür yanda…

‘Ya yersem bunalımı’ maçı olağanüstü gerilim altına sokar.

İşin seyirci tarafını da göz ardı edemeyiz.

Bir umut uğruna ekran başına geçen ya da dün olduğu gibi yaklaşık 500 kilometre yolu tepip 4.500 kapasiteli Nazilli İlçe Stadı’nda kendilerine ayrılan 200 kişilik yalnızlar bölümünde heyecan ve endişe ile titreşen...

Boynunda ip ayağının altında her an tekmelenmeye hazır iskemledeki idam mahkûmu gibi…

İstanbul Arnavutköy, Urfa, İnegöl, Isparta’dan gelecek özgürlük haberlerini bekleyen ekran başındaki onlarca Yeşil Beyaz sevdalısı...

Sözün özü gözler sahada, kulaklar ise eski radyo günlerinde olduğu gibi değil de, bu kez dikkatler internetteki canlı sonuçları anında veren iddia-bahis sitelerinden rakiplerin diğer kentlerde oynayacakları maçlara çevrilmişti.

Anlaşılacağı gibi dün göz/kulak/beyin maksimum çalışmak zorundaydı.

Nazilli’deki oyun erken gol müjdesi ile başladı. Çağatay’ın kendi pişirip kendi bitirdiği golle Timsah’ı 12. Dakikada öne geçti. Şipşak değişen tabela; takımı havaya, umutları sahaya sürdü.

Böyle erken goller genelde yiyeni bazen de atanı bozar! Nitekim öyle de oldu; Yeşil Beyazlılar ikiyi aramak yerine 1-0’ın üzerine yatmayı düşününce devrenin uzatma dakikasında Nazilli’den Nurettin’in beraberlik sayısı ile 2.80 sırtüstü yere uzanıp soyunma odasına ‘ah-vah!’ çekerek gitti.

Karşılaşmanın ikinci yarısında Urfa’daki Batman maçından gelen haberlerle iki takımada yeşilden önceki sarı ışık yanınca umuda giden o karanlık yol birden aydınlanıverdi.

Oyunun geride kalan sürecinde bu psikolojik motivasyonun getirisiyle yemyeşil bir inanç, bembeyaz bir dirençle sarıp sarmalanmıştı Bursasporlu futbolcular. Oksijen yüklemesi yapılmış bir orta alan.

Her şeyden önemlisi,  ‘ben’ olmaktan çıkıp ‘biz’ olmaya yönelmiş bir takım vardı sahada...

Bu arada Nazille Belediye’nin Yeşil Beyazlı konuk defansın arkasına sızma eylemleri ve kaleyi uzaktan yoklama düşüncesi küçük heyecanlar yarattı ev sahibi tribünlerde...

Geçen sezon son maçta Bandırma faciasına tanık olan biri olarak bu kez son düdük çaldığında gördük ve anladık ki; ‘Yüce Rabbim Bursa’ demişti...

Ve haliyle derin bir ‘ohhh!’ çektik.                                                                                                      

Geçmiş olsun Bursa...